| Martin Bos van Alphatrans, een reusachtig bedrijf |
| maandag, 30 november 2009 15:22 | |
“Veiligheid boven alles!” De punt van de pen kwam toevalligerwijs zo’n vijf jaar geleden terecht op de ‘B’ van Besten den J. in de rubriek bedrijfsartsen van de Gouden Gids. Sindsdien is Jan den Besten van Bedrijfsarts.nl kind aan huis bij het transportbedrijf van Martin Bos, Alphatrans. “Die naam is op precies dezelfde manier ontstaan,” lacht Bos. “Ook met het pennetje. Als accountant van huis uit, ben ik namelijk gespeend van elke creativiteit. We hebben het wel bewust bij de ‘A’ gezocht, want die komt altijd het eerste met googlen. Is wel handig,” zegt de succesvolle ondernemer, die wél een gezonde dosis zelfkennis bezit.Door Marianne Apon Hij komt oorspronkelijk uit Vlaardingen, studeerde in Rotterdam, werkte een aantal jaren in Engeland, vindt wonen in het vestingstadje Brielle ‘fantastisch, een van de mooiste dingen die me is overkomen’ en zijn bureau staat anno 2009 in Rozenburg, waar precies vijftien jaar geleden Alphatrans werd opgericht. Geen voorspelbare man die Martin Bos, want hij studeerde in 1986 aan de Erasmusuniversiteit af als bedrijfseconoom, was voorbestemd om accountant te worden bij Coopers & Lybrand, maar stampte na een tussenstop in Engeland de afgelopen vijftien jaar in rap tempo een transportbedrijf uit de grond dat nu net weer iets anders dan anders vervoert. Het past hem, net zoals zijn niet goedkope trendy spijkerbroek en z’n Hans Ubbinkjasje dat zo schitterend is gevoerd, dat hij hem eigenlijk ‘binnenste buiten’ zou moeten dragen. “Ja, hahaha alles wat een beetje te breed, te lang of te zwaar is brengen wij keurig, veilig en zonder ongelukken op de plaats van bestemming. Waar ook ter wereld. We hebben inmiddels vijf vestigingen in Engeland, Duitsland, Hongarije en België, zeventig man in dienst en een omzet van 20 miljoen,” vertelt Bos met een oprechte Hollandse nuchterheid vanachter zijn bureau in hartje Botlek, waar het leven siddert van bedrijvigheid en grote volgeladen vrachtwagens af en aan rijden. Exotische oorden “Ik ben 46 jaar geleden geboren in Vlaardingen. Ja hoor, ik heb ook tomaten geplukt in ‘s –Gravenzande om wat bij te verdienen. Het is overigens niet helemaal toevallig dat ik in de transportsector terecht ben gekomen. Al voor de Tweede Wereldoorlog startte mijn grootvader een transportbedrijf, Bos Transport, dat vee vervoerde. Mijn vader zat dus ook al op jonge leeftijd op de vrachtwagen. In 1978 werd Bos Transport verkocht aan United Transport. Op een feestje werd ik door de directie van United Transport gevraagd of ik geen zin had om voor ze te komen werken. Ze lokten me met standplaatsen in Australië en Florida. Het werd dus niet Coopers &Lybrand maar Engeland en Duitsland. Die exotische oorden heb ik trouwens nooit gezien....”. Voegt er dan peinzend aan toe: “Ach ik vond het ook maar saai, zo’n baan als accountant. Je weet van tevoren al wat je over tien jaar gaat verdienen...” Koekjes en koffie “Al is Alphatrans van oorsprong geen familiebedrijf, het lijkt er wel op. Mijn vader is nu 76 en komt nog elke dag even langs, koekjes brengen, een bakkie inschenken en aan de dames vragen welk theesmaakje ze willen. Hij zegt wel eens tegen me: ‘Ik ben misschien dom, omdat ik niet gestudeerd heb en al zo jong op de vrachtwagen zat, maar jíj bent ook dom! Jij bent achttien jaar aan het leren geweest om vervolgens toch op de vrachtwagen terecht te komen”, lacht Martin, terwijl hij de kamer verlaat om even later met een schuimige cappuccino terug te keren. Drakenkop van drie meter Vijftien jaar geleden vervoerde Alphatrans z’n eerste stalen buizen. “Voor Van Leeuwen, bijna iedereen kent de lichtreclame op de flat bij het Kleinpolderplein in Rotterdam wel. Ik ben begonnen met een compagnon die er vijf jaar geleden is uitgestapt.” Inmiddels dendert er een enorme vloot van meer dan tweehonderd blauw-oranje trailers met een maximum lengte van 30 meter, die ladingen tot 3,50 meter breed en 26,5 ton zwaar een makkie vinden, langs ‘s heren wegen en je moet niet gek opkijken als daar een enorme drakenkop van een metertje of drie op vastgebonden staat of een complete skatebaan.... “Ja, dat zijn wel projecten waar we trots op zijn. Ook hebben we ‘meegewerkt’aan het Wembleystadion en de Betuwelijn en nu vervoeren we heel veel afwateringsputten voor het Olympisch dorp. Dan denk je ‘ach, ’t zijn maar afwateringsputten, maar die gaan toch wel mooi naar het Olympisch dorp. We zijn bereid én in staat elke uitdaging aan te gaan. The Bigger the Better is niet voor niets onze slogan!” Pienter ding In zijn vrije tijd is Martin Bos, getrouwd met Ellen en vader van Lizzy van 12 jaar (“Een pienter ding. Ze zit in twee Gym, heeft een klas overgeslagen.”), Robin van 10 jaar (“Een sportief mannetje, leuk voetballertje.”) en Dean van acht (“Een ondeugend ventje, lijkt op z’n vader!”) een verwoed voetballer. “Ik train een groepje acht-jarigen en ben zelf ‘afgezakt’ naar de veteranen. Ik speelde hoger, maar toen kwam dan toch die generatiekloof om de hoek kijken. Je moet accepteren dat je als vent van 46 niet kan winnen van die jongens van twintig en ik kan nou eenmaal slecht tegen mijn verlies. Eigenlijk mag ik helemaal niet meer sporten, want ik heb geen meniscus meer.” Jan den Besten: duidelijke rapportages “Onze bedrijfsarts Jan den Besten stelde voor om te gaan roeien..... Dat zou beter zijn voor mijn knieën... Ja, ik loop altijd even bij hem binnen als hij hier spreekuur houdt. We sturen ook alle nieuwe medewerkers bij hem langs voor een kennismakingsgesprek. Dat ik rook vindt ‘ie trouwens ook maar niks,” lacht Bos die de werkwijze van Den Besten zeer weet te waarderen. “’t Was voor ons een verademing, toen Jan kwam. Hij is -mag ik wel zeggen- op de hand van de werkgever. De mensen worden niet teveel gepamperd. Hij stelt een behandelplan voor en zijn rapportages zijn duidelijk en daar houden wij ons aan. Als Jan zegt: ‘Die werknemer kan weer voor zoveel procent aan het werk, dan is dat zo. Dat voorkomt dat wij in discussie moeten over het ziektebeeld. Ja, Jan is zeer geïnteresseerd in het bedrijf en in de mensen die er werken.” Prettig georganiseerd “We hebben natuurlijk wel een bijzondere organisatie waar werknemers grotere risico’s lopen op een bedrijfsongeval. Maar bij Alphatrans gaat veiligheid voor alles! Zo zien we extra streng toe op de naleving van het rij- en rusttijdenbeleid. We hebben tweemaandelijkse bijeenkomsten waar dingen besproken worden waar onze mensen tegenaan lopen en we hebben natuurlijk een speciaal chauffeurshandboek, waarin alle veiligheidsmaatregelen zijn neergelegd.” Martin toont het vuistdikke boekwerk dat voor hem op het bureaublad ligt. Eigenlijk hebben we het hier met elkaar heel prettig georgansieerd. Ellen mijn vrouw, met wie Jan den Besten eigenlijk het meest contact heeft, omdat ze de personeelszaken behartigt, ‘is van de ziekenboeg’, gaat ook op bezoek met een bloemetje, Jan is de medische schakel en ik de meer zakelijke. Ik vind wel dat je als werkgever ook verplicht bent je met de sociale kant bezig te houden. Zo hebben we binnenkort bijvoorbeeld een bijeenkomst waar een voedingsdeskundige tips komt geven voor een goede voeding. De chauffeurs zitten altijd langs weg en dan wil een gezonde maaltijd er nog wel eens bij inschieten. Daarnaast zorgen we voor ergonomisch verantwoorde materialen en ja, ook de werksfeer is er erg belangrijk. We doen regelmatig leuke dingen met elkaar. Op vrijdag gaat de telefoon er uit en wordt de week gezellig afgesloten. Daarnaast hebben we het zogenoemde ‘Chauffeursfeest’, dat alleen maar zo heet, maar waaraan het hele personeel deelneemt. Geen sportdagen meer, dat hebben we een keer gedaan, maar daar is alleen dokter Jan wijzer van geworden. Die dag leverde vijf geblesseerde werknemers op! Of ik Jan den Besten bij andere bedrijven zou willen aanbevelen? Natuurlijk, hij is de beste, dus dat doe ik al!”
|
